Column: Crisis als kans

De wereld kreunt onder de economische crisis. Al vijf jaar lang. Banken en bedrijven schudden op hun grondvesten. De onzekerheid onder de bevolking groeit. En consumenten houden uit angst de hand op de knip. En het kan nog erger: door de crisis staan de mensenrechten meer dan ooit onder druk. Onderontwikkelde landen dreigen nog dieper weg te zakken in armoede en conflicten. En ondertussen kampen we ook nog met een niet mis te verstane klimaat-, energie- en voedselcrisis.

‘What’s new?’, zult u denken. Nieuw zijn de kansen die de global crisis genereert. De crisis zet mensen massaal aan tot nadenken over de betekenis van deze aardse depressie. Over wat ze versluiert of onthult. Over bestaande systemen en structuren. Over de gevestigde orde, de maatschappelijke en politieke verhoudingen en de reacties die dit alles oproept. En vooral: over hoe het anders moet.

Volgens voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan is de crisis ‘het economische equivalent van een tsunami’. Ontstaan in het rijke en machtige Amerika, heeft de torenhoge vloedgolf inmiddels een groot deel van de wereld overspoeld. En daarmee een aardverschuiving in de verhoudingen teweeg gebracht. De vooraanstaande G7-landen (USA, UK, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan en Canada) verliezen in hoog tempo terrein. BRIC-landen als India en Brazilië zijn booming. En het microkrediet, ooit ontstaan in Bangladesh, vindt nu ook in New York gretig aftrek. Niet dat ik nu zo’n voorstander ben van microfinanciering. Maar het feit dat dé Amerikaan het anno 2013 moet hebben van een microkrediet, geeft wel stof tot nadenken.

Hoewel, het past wel bij een crisis, waarin een groeiend aantal mensen -van hoog tot laag- z’n hand moet ophouden. Dagelijks verliezen massa’s mensen hun baan, raken huis en haard kwijt, komen letterlijk op straat te staan. Opvangcentra krijgen de bedden niet aangesleept. De Voedselbanken komen handen tekort om alle hongerende monden te vullen. Dat is de Westerse wereld van vandaag. Waar vóór de crisis the sky the limit was, is het nu back to basic. Oftewel: puin ruimen en terug naar het fundament. Om van daaruit een Nieuwe Wereld op te bouwen, gebaseerd op nieuwe structuren. Want één ding is zeker: de economische crisis heeft de falende macht van hét systeem blootgelegd. Als een rottende, stinkende kies, die de andere tanden één voor één tot op het bot dreigt te infecteren.

De zeurende pijn heeft de burgers echter massaal gewekt. Als antibiotica gaan zij de ziekteverwekkers te lijf. De spanningen zijn inmiddels overal voelbaar; demonstraties en opstanden zijn wereldwijd aan de orde van de dag. Met alle desastreuse gevolgen van dien. Tegelijkertijd speelt zich onderhuids een heel andere beweging af. Eén die sterker is dan welke vorm van geweld dan ook. Het is een democratische beweging, die wars is van rangen, standen, politieke of religieuze voorkeuren. Eén die alles overstijgt, is gebaseerd op diversiteit en staat voor het recht van iedereen in plaats van het recht van de sterksten.

Ondanks -of wellicht dankzij- de crisis, groeit deze global movement met de dag, zonder regels en wetten, zonder dat er een leider of president aan te pas komt. Het is simpelweg Moeder Aarde die terug praat. Bij monde van al die individuen, al die organisaties, al die bedrijven die zich inzetten voor een betere wereld. Vaak nog onzichtbaar, als een luis in de pels. Maar juist die onzichtbare krachten vormen de kans van de crisis. Juist ook in een land als Bangladesh.

Brigitte de Swart
Editor-in-Chief

Plaats een Reactie

{/NOCACHE_FORM}
* Verplicht
Dit is een unieke website die een meer moderne browser vereist. Update vandaag nog!